gündüzleri geceymiş gibi ● yeşil dallarız dünya ağacından

etik, büyük ölçüde ve merkezi olarak, ahlaki eğitim üzerine yazılmış ve yüzyıllar önce çalışılmaya başlanmış bir tezdir. özellikle örgütlü toplumda doğru yaşam amaçlı, bir insanı iyi vatandaş yapan, nasıl yaratabileceği, nasıl gelişebileceği ve karşıt zorlukların nasıl önlenebileceğini tartışır.

karakter üretiminin bireysel veya devlet eyleminin başlangıç ya da sonu sayılamayacağını baştan belirterek, basitçe; devlet tarafınca, izolasyondaki bireyin temel hak ve özgürlüklerini, bireysel şartların güvence altına alınmasıyla vatandaşların özlük haklarını korurken, eylem alanlarını daraltmadan toplumsal hayatın düzenlenmesini amaçlar.

eylem alanlarında özgür ve yapıcı olması amaçlanan bilgi, tüketici formunda büyük devlet adamları dışında, halkın yasalar dahilinde mesleki çalışmalar dahilinde ve gündelik hayatı belirleyen politik koşulları denetleyecek şekilde, halkın huzur ve refahını eşitlik esasında mümkün hâle dönüştürmeyi amaçlar.

etik hem bu noktaları takdir edecek kadar ortalama düzeyde bir eğitime sahip hem de olumlu ya da olumsuz alışkanlıklarıyla, sağlam bir temele sahip olduğu düşünülen öğrencilere yöneliktir. başkalarınca kâr amacı düşünülüp gözardı edilebilmektedir.

dün, bir buçuk saat sarıyer eczacıbaşı voleybol maçına bakıp, sınıf arkadaşımla ödev hakkında konuşup normal bir şekilde haftaiçi çok yorulucam diye evde kafa dinledim.

kimler ne amaçla ne yaptı, neden halktan birileri hayatını kaybetti, kimler niye toplumu gergin ve huzursuz hâle taşımaya çalışıyor? inandıkları kimse belalarını versin.

adalet haber alma özgürlüğü kadar haber verme özgürlüğünü de kapsar, ben normal yaşama çabasında kimsenin ölüm haberini almak zorunda değilim. neden güvenlikle alakalı her acı her hüzün bu ülkede yaşanıyor kim kimin ülkesinde bombacıları besliyor?

her köşe başını ss’leriyle donatabilen iktidar halkı koruyamıyorsa ampülden aydınlatılan parti liderini de terörle alakalı kurmaylarını da alıp bıraksın her seçim yaklaştığında aynı numaraları. yönetemiyorsunuz yeter artık la.

sağsalim yaşamak lüks oldu ülkede huzur arıyoruz hâla, sonra neden çocuklar y ve z kuşağı evden çıkmıyor diye soruyorlar. biz keyfimizi aziz nesin’in hikayesindeki sultan palamuta borçlu değiliz ki. huzursuzluk aramıyoruz, huzur kaçıran ilkesizce memleketi satanlardır düşman

kaybettiğimiz yakınlar da olsa tanımadık da olsa, kendini bütün halkın başı zanneden değil, yaşama kavgasında mücadele etmeyi bırakmadan, yaşama katlanmamızı engelleyenler de değil yaşama anlam katmaya çalışanlar sağolsun

başarı ve başarısızlığı besleyip belirleyen ana faktör belirli güçlerin kazanılmasıdır. hannah arendt karanlık zamanlarda aydınları tasfir ederken şöyle bir açıklamada bulunur:

“etkili bir kültürel temsil politikası olmadan yalnızca siyasal oluşumlar ve ekonomik programlarla dünyayı değiştirmek olanaksızdır.”

solun popüler kültüre duyduğu geleneksel güvensizliğin üstesinden gelinmesi gerektiği öne sürülürken en az politik görünen korku ve gözlemleri bile politik anlamıyla okuyoruz.

polisin yükselen mutlak gücünün ordunun eski gücünü geride bıraktığı modern polis devletlerini ve totaliter hükümetlere ilişkin deneyimlerimizle apolitik hayat karşısında iyimserliğimizi korumaya müsait değiliz. çünkü “hiç kimse kendi ülkesinin vatandaşı olduğu şekilde dünya vatandaşı olamaz.” diye eklerken “bir ülkenin tarihindeki en ufak bir olay bile herhangi bir diğerinin tarihinde kenarda ve kıyıda bir rastlantı olarak kalamaz.” diyerek bitiriyorum.