gündüzleri geceymiş gibi ● yeşil dallarız dünya ağacından

Onur Berkay SUİÇMEZ

27 Mart 2025 – Ankara

Bazen bu çocuk neden bu kadar yalnızlığa alıştı diye sorunca kendi kendime; zamane şartlarında ölümün hiç olası olmadığını varsaymazken, alzheimerdan dolayı, yine de kendi yakınlarımdan ilk kaybın ve sevilen insanların ölebilirliğini gösterdiğinden hayata kızgınlık duyup, yine de her seferinde anılarda hep güler yüzlü haliyle hatırladığım babaannemin hayatını kaybettiği zamandan şimdiye 10 yıl olmuşken; ben bazen, büyümeden daha önce çekilmiş bulunduğum fotoğrafların fotoğrafını kolaj yaparken; bu fotoğrafları zamanında babamın çektiğini ve ondan dolayı fotoğraflarda bulamadiğınızı da ekleyerek paylaşırken; Eski Türkiye’nin Başkenti Ankara’dan memleket Trabzon’a, hatıralar paylaşıp biraz da nostalji yaşatmak istedim. Bu akşamlık değil sadece yani ufacık bir hatıra kutusundan fazlası olduğundan elimizden düşüremediğimiz telefonlar; yaşayan yaşadığı kadar konuşuyor ki, yaşamadan hikaye yaratma peşinde koşanlar bizden prim elde edemesin.

İyi ki babaannemdin, iyi ki ve her zaman için hayatımdaki en önemli kadın figür olarak sevdiğim ve seveceklerime hata yapmamak için bana hep yol gösterdin ve bu kadar düşüncesizce davranıyormuş gibi görünüp de hep onların iyiliğini düşünüyorken beni anladın sevdin zamanında babaanne. zaman hafıza problemi yaşayanlara bu hayatın bazen keyif bazen hüznü bir arada yaşattığını belgelerle sunarken hayatta kalanlardan aramızdan ayrılanlara bir minnet borcu olarak da düşünülebilir belki benden sizlere bu akşamlık da rastgele sayılamayacak bir şarkı eşliğinde sunulmuş olsun; çocukluğumdan kesitler.